تبليغاتX
ساز عشاق
تنبور من بزن تا اروم کنی دل شکسته ملتی را که صدای خسته ات داغ دل آنان است
این وبلاگ هم رفت تو دفتر خاطراتم

اما مگه میشه کسی که یه عمر وبلاگ نوشته دیگه ننویسه

وبلاگ جدیدم راه افتاد

www.javanan.parsiblog.com

هنوز کامل نشده اما نقصام رو کمتر میکنم.

دوستون دارم

+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم مرداد 1387ساعت 22:18  توسط سینا  | 

سلام

بعد یه مدت که اتفاقای عجیبی تو زندگیم افتاد دوباره امشب تصمیم گرفتم این ساز عاشق

 رو یه کوکی کنیم

دیدم نظرهای جالبی دادن اگر کمک کنید برنده انتخاب کنیم

از بین نظرات ۴ نظر برگزیده شدند

اگر خواستید کمک کنید عدد نظر رو تو نظرات بزنید:

۱.دوش در مهتاب دیدم مجلسی از دور مست     طفل مست و پیر مست و مطرب و تنبور مست

۲.نمی دانم مجذوب کدامم ، خلیل یا تنبور، تنبور می آراید دلم را به یاد خلیل، یا خلیل می نوازد جانم را به یاد تنبور

۳. سینا که به گرگانج نوازد تنبور وز ساز خوشش شاد شود هر رنجور

آوازه ی او ز مرز گرگانج گذشت مشتاق زیارتش به مشهد ( مهجور )

۴.تنبور ینعنی عشق تنبور یعنی مشق تنبور یعنی بی خود شدن از خود تنبور یعنی ... نمیشه به نظر من هر کس تونست عشق رو توصیف کنه تنبور هم می تونه

+ نوشته شده در  شنبه چهارم خرداد 1387ساعت 22:43  توسط سینا  | 

هیئت تحریریه وبلاگ یه تصمیم جالب گرفته

یه مسابقه

هر کس زیباترین جمله را درمورد تنبور بگه یه کاست آیین مستان

سید خلیل عالی نژاد رو جایزه میگیره

هر چند از نظر مادی بی ارزش اما ارزش معنوی این اثر بیش از این حرفهاست

یاری کنید تا بتونیم بازم از این مسابقات خودمونی بگذاریم:

برای شرکت در مسابقه در قسمت نظرات جمله خودتون را با ایمیل خود بگذارید

NG031 - خلیل عالی نژاد - MP3 -

یا علی

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم اردیبهشت 1387ساعت 23:50  توسط سینا  | 

تصویر با اندازه بزرگتر (768*1024) 

بزن آن پرده اگر چند تو را سیم

                                      از این ساز گسسته

بزن این زخمه، اگر چند در این کاسه ی تنبور

                                                    نمانده ست صدایی

بزن این زخمه

                 بر آن سنگ

                              بر آن چوب

                                            بر آن عشق

                                                         که شاید

                                                                 بردم راه به جایی.

 

پرده دیگر مکن و زخمه به هنجار کهن زن

لانه ی جغد نگر،

               کاسه ی آن بربط سُغدی

                                        ز خموشی

 

نغمه سر کن که جهان

                          تشنه ی آواز تو بینم

 چشمم آن روز مبیناد

                         که خاموش

                                     درین ساز تو بینم

 

نغمه ی توست، بزن!

                    آنچه که ما زنده بدانیم

اگر این «پرده براُفتد»

                      من و تو نیز نمانیم،

                                            اگر چند بمانیم و

                                                               بگوییم همانیم!

***

شعر از: محمدرضا شفیعی کدکنی

با صدای: محمدرضا و همایون شجریان

دانلود

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387ساعت 23:33  توسط سینا  | 

  هرچند نمی توان با دقت ويقين زمان اختراع اين ساز را تعيين کرد ، اما به صراحت می توان گفت که ساختن و نواختن تنبور به قرن ها پيش از ظهور اسلام بر می گردد به طوری محققين معتقدند که اکثر سازهای زهی ، از اين ساز کهن مشتق شده اند و « هلمهلتز » محقق آلمانی در اين زمينه می گويد: [پرده بندی تنبور ، پايه و اساس موسيقی ايرانی بوده که در زمان ساسانيان شکل گرفته و بی سبب نيست که اين ساز را پدر «تار» ناميده اند]
          تنبور در زمان اشکانيان و ساسانيان از جايگاه رفيعی بر خوردار بود. به طوری که ابن خرداددررسالهاللهووالملاهیدربارهموسيقیعصرخسروپرويزمینويسد:[ايرانيان
معمولا عود را با نای و زنای را با طنبور و... می نواختند] و در فرهنگ دهخدا به نقل از کريستن سن ، سازهای زمان ساسانيان ، عود ، نای ، تنبور ، مزمار و چنگ معرفی شده اند و مسلما در زمان خسروپرويز ، تنبور بسيار مورد توجه بوده و تصاوير حک شده بر ديوار عمرا که نوعی تنبور در آن قابل تشخيص است نيز مبين اين ادعاست.


    


  پس از پيدايش اسلام نيز ، اين ساز در زمره سازهای مورد تحقيق از سوی دانشمندان اسلامی و نيز مورد توجه شاعران بزرگی چون مولوی و منوچهری دامغانی بوده است.

بانگ گردش های چرخست اين که خلق           می سرايندش به طنبور و به حلق
                                                                                                                        ( مولوی )

به ياد شهريارم نوش گردان                              به بانگ چنگ و موسيقال و تنبور
                                                                                            ( منوچهری دامغانی )

خنياگرانت فاخته و اندليب را                       بشکست نای در کف وطنبور درکنار
                                                                                              ( منوچهری دامغانی )
          هم اکنون تنبور را در بين اقوام مختلف آسيای ميانه و سرزمين های اسلامی با نام های «دومبرا» ، «چونگور» ، «تونبره» ، «تنبورا» ، «تامبور» و «تنبور» می توان يافت. اين ساز در شرق و غرب ايران به وفور و در نواحی شمال عراق و شهرهای مرزی ترکيه و ايران در حد کمتری با نام ها و شکل های مشابهی ديده می شود.
          تنبور رايج در منطقه غرب ايران و عراق ، تنبور تيسفونی ناميده می شود که دارای کاسه ای گلابی شکل ، دسته ای بلند و 12 تا 14 پرده می باشد و در مناطق مختلف استان کرمانشاهان از جمله شهر کرمانشاه ، کرند غرب ، گهواره ، صحنه ، ماهيدشت ، دينور و ... و برخی روستاهای همدان و اسدآباد و نهاوند رايج است.
          در حال حاضر تنبور در استان کرمانشاهان و مناطق کرد نشين ، ساز اساسی در تک نوازی و هم نوازی می باشد و می توان ادعا کرد که بدون اين ساز ، موسيقی عرفانی اين مناطق هيچ گاه معنای کاملی ندارد و همين امر چنان قداستی بدان بخشيده که در برخی مناطق بدون داشتن وضو آن را نمی نوازند و نوازندگان آن از گزيدگان قوم بوده و دارای ارزشی معنوی در بين مردم می باشند.

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و نهم فروردین 1387ساعت 23:28  توسط سینا  | 

اینم یه بکگراند(background) باحال برای طرفداران وبلاگ ساز عشاق

در ضمن لوگوی ما هم هست:

 

tanboori.blogfa.com

رو عکس کلیک کنی بزرگ میشه

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم فروردین 1387ساعت 2:57  توسط سینا  | 

   بانگ گردشهای چرخ است اینکه خلق

                                                                  می سرایندش به تنبور و به حلق 

                                                                                                                (( مولوی ))

استاد امیر حیاتی(۱۳۸۴ - ۱۳۰۰)

متولد 1300 درصحنه و فرزند علی قلی حیاتی است.ایشان یکی از پرآوازه ترین نوازندگان تنبور و یکی از نامدارترین مداحان حضرت علی است.نواختن تنبور را از 12 سالگی نزد پدرخودآغاز نمود و سپس در خدمت سید نصرالدین جیحون آبادی مدت چندین سال به تکمیل آموخته های خود پرداخت.شخصیت او در عین سادگی،آمیزه ای از عشق و شور و جنون است و همین ویژگی ها باعث تفاوت عمده ی شیوه ی او در نواختن تنبور و خواندن آواز،در مقایسه با دیگراستادان تنبور شده است.

 

 

همین شوریدگی بود که باعث شد در جوانی 14 مرتبه به زیارت نجف اشرف برود.خاطرات او از این دوران بس شگفت و به یادماندنی است.پس از این دوران،بنا به تقاضای دوستانش به تهران آمد و اکنون ده ها سال است که در این شهر اقامت گزیده است.او با وجود اقامت طولانی در تهران و دوری از مراکز اصلی رواج موسیقی و مقام های تنبور،توانسته است نه تنها ارتباط عمیق خود را با موسیقی و مقام های زادگاهش حفظ نماید،بلکه بر بستر ذوق،ظرافت و شوریدگی خویش،شیوه ای منحصر به فرد را در اجراهای مقام های باستانی و حقانی تنبور از خود به یادگار گذارد.

 

 

بسیاری از نوازندگان برجسته ی تنبور،مستقیم یا غیر مستقیم از تجارب او بهره جسته اند.در سال 1339 به دعوت مسولان وقت رادیو ایران،آهنگ ماندگار"علی گویم،علی جویم"و چند آهنگ دیگر را اجرا و ضبط نمود.پخش اجراهای ایشان از رادیو،عامل مهمی در شناساندن تنبور به علاقه مندان خارج از منطقه ی کرمانشاهان بود.

 

 

شیوه ی نوازندگی و خوانندگی امیر حیاتی تا حد زیادی با استادان دیگر تنبور متفاوت است.وی شیوه و پنجه ای سحرانگیز دارد.روش"مضراب کاری"او نیز با استادان دیگر تنبور متفاوت است.زمانبندی میان جمله های موسیقی،مکث ها،تلفیق شعر و موسیقی و طمانینه ی خاصی که در اجراهای او وجود دارد،مخصوصا صدای ویژه ای که او از تنبور بیرون می آورد،از او یک استاد صاحب سبک و منحصر به فرد ساخته است.

 

 

تنبور خاص او که به "نداء الحق" موسوم است،کاسه ی طنینی به مراتب بزرگ تر از سایر تنبورها دارد.امیر حیاتی در سرودن شعرهای کردی و فارسی نیز بسیار صاحب ذوق است.

 

 

((برگرفته از وبلاگ تنبور شمس ))

+ نوشته شده در  جمعه شانزدهم فروردین 1387ساعت 23:29  توسط سینا  | 

مردی متین

خوش تیپ

یه کم شیطون

مهربون

عاشق ساز

اولین استاد من

مدیر و صاحب سفره خانه سنتی درویش شهر گرگان

یکی از اعضا گروه اشراق:

در کل یه تیکه ماه

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم فروردین 1387ساعت 0:30  توسط سینا  | 

در پایین تعدادی از مقامهای تنبور به همراه عکسی از اساتید تنبور آمده است :

جلو شاهی

جلوشاهی از مقام های کهن تنبور است که از نشاط و جذبه خاصی برخوردار است . این مقام در اعیاد بزرگ مذهبی و یا در وقت استقبال از بزرگان و مقامات ظاهری با سرنا و دهل و در پیشواز از بزرگان معنوی یعنی پیران و پیشوایان طریقت و حقیقت با تنبور و دف اجرا می گردد.

بایه بایه

بایه بایه از مقام های قدیمی تنبور است که از حال و هوای شادی برخوردار است .این آهنگ در مراسم و اعیاد ملی و مذهبی با تنبور و یا سرنا اجرا می گردد.

قطار

قطار از مقام های آوازی بسیار کهن است که از حالتی حماسی و عاشقانه برخوردار است . خواننده ی این مقام گاه بدون همراهی تنبور و گاه همراه تنبور این مقام را اجرا می نماید و طی آن اشعاری عاشقانه و یا حماسی که گاهی از چاشنی پند و عبرت نیز برخوردار است را زمزمه می نماید .

سوار سوار

از مقام های باستانی است که حالات مختلف صدای پای اسب را تداعی می کند . در آغاز با ریتمی کند موسوم به دو نعل و سپس مقداری تندتر موسوم به سه نعل و بعد چهار نعل و تاخت و نشیب و فراز و در آخر کند می شود که گویی اسب از حرکت می ایستد .

سحری

سحری یکی از مقام های بسیار ارزشمند و دلنشین باستانی تنبور است که با آواز همراه با تنبور و یا سرنا به همراهی دهل اجرا می شود . تنبور نوازان در مجالس و محافل اذکار روحانی که طی آن شب به صبح می انجامد طلوعی دیگر را نوید داده و اشعار امید بخشی که سراپا وجد و نشاط ایجاد می کند را به گوش مستمعین می رسانند و در اعیاد ملی و مذهبی نیز سرنا و دهل نوازان بر فراز بام های خود همین مقام را در وقت سحر می نوازند .

سماع نوع اول ( سملی )

این مقام از انواع سماع است که علاوه بر حالت نشاط و شور از وقار خاصی نیز برخوردار است . این مقام را در مراسم ذکر روحانی بگاه وقوع حالات جذبه و غلبه ی شوق با تنبور و دف و یا در مراسم جشن و سرور و اعیاد ملی با سرنا و دهل و ساز های دیگر از جمله دوزله- دایره و یا موکش می نوازند .

سماع نوع دوم ( سه جاران )

مقام سماع سه جاران یکی از زیبا ترین و غنی ترین مقام های موسیقی قدیم کردی است که بیشتر در اعیاد ملی و مذهبی با سرنا و دهل و در مراسم آئینی اهل حق با تنبور اجرا می گردد و حقیقتا اندکی ماند به آن آوازها .

سماع نوع سوم ( بال و شان )

بال و شان به معنی دست افشان است . این مقام از آنهگ و ریتمی بسیار جذاب و زیبا و ظریف برخوردار است . این مقام از مهمترین مقام های سماع در موسیقی باستانی و عرفانی تنبور است .

گل و خار

این مقام از مقام های برجسته ی باستانی و مخصوص تنبور است که از ریتمی بسیار باشکوه و آهنگی غنی برخوردار است . شاید در گذشته های دور شعر این آهنگ مخصوص مناظره ی گل و خار بوده است که به مرور زمان استفاده از دیگر اشعار کردی نیز برای اجرای آن رایج گردیده است . ریتم این مقام سه ضربی لنگ است که ضرب اول فراختر از دو ضرب بعدی است یعنی در هفت چنگ موجود در میزان سه تای آن در ضرب اول و دوتای آن در ضرب دوم و دو تای دیگر در ضرب سوم نهفته است . این ریتم را در موسیقی کردی سه پا می نامند .

**********************************************************

استاد امیر حیاتی

******************************************************

سید خلیل عالی نژاد

+ نوشته شده در  جمعه دوم فروردین 1387ساعت 19:2  توسط سینا  | 

من سینا هستم

sina haghi

۲۲ ساله از شهر گرگان مرکز استان گلستان

دانشجوی رشته کشاورزی دانشگاه همین شهر

عاشق موسیقی سنتی و ساز تنبور و دف

از هفت سال پیش وبلاگ نویسی را شروع کردم

سال۸۴به عنوان بهترین وبلاگ نویس جشنواره خزر با وبلاگ خبری مهسا(منحل شد)

 و مقام دوم مسابقات وبلاگ نویسی جشنواره ملی جوانان ایران با وبلاگ پارادکس

مدیر وبلاگ کتابداران دانشگاه پیام نور بندر ترکمن

 

امید است با نظرات شما وبلاگ بهتر از 

همه وبلاگهای قبلی بشه        

سینا حقی                   

 

+ نوشته شده در  جمعه دوم فروردین 1387ساعت 18:36  توسط سینا  | 

 تنبور

Tanboor of Afghanistan

انواع تنبور :

تنبور از شکل ظاهری دارای دو نوع است

1_نوعی کاسه ی آن یک تیکه است واز لحاظ ساخت آن بسیار مشکل است

و تنبور قدیم همه از این نوع بوده اند

2_ نوعی که به چمنی مشهور ست که همان ترکه ای است که کاسه ی آن

از تیکه های چوب درست شده است و مزیتی که بر نوع اول دارد این است

هم ساخت آن راحت تر است واگر از لحاظ کاسه آن مشکلی پیش بیاید تعمیر

آن راحت تر است

 

 

اجزای تشکیل دهنده تنبور :

 

 

1_کاسه

2_صفحه

3_دسته

4_خرک

5_سیم گیر

6_گوشی

7_ سیم گیر بالا                 

8_ پرده

 

 

 

کا سه : همان قسمت پایین تنبور که خود دارای اشکال مختلفی است که

بستگی به منطقه و سازنده خود دارد

 

صفحه:قسمت روی کاسه که دارای بافت ظریف می باشد که سوراخ روی

صفحه بر صدای تنبور تا ثیر دارد

 

دسته: قسمت انتهایی تنبور که به کاسه متصل است که در صدا تاثیر

زیادی دارد

 

خرک : چوب کوچک بالای دسته است که سیم بر آنها سوار است

 

سیم گیر : به قسمت انتهایی کاسه وصل است و سیم را به آن وصل

می کنند

 

گوشی: همان قطعات بالای تنبور را گوشی میگویند و از آن برای کوک

کردن استفاده میکنند

 

سیم گیر بالا : برجستگی پایین گوشی را می گویند که دارای شیارهای

است

 

پرده : نخ نازکی است که بر روی دسته بسته شده و فاصله ی هردو دستان

را یک پرده می گویندتنبور از قدیم دارای دو سیم بوده که حالا با توجه به

اینکه در زمان حال بیشتذ آهنگ ها کلاســـیک شده است و دارای یــک

ریزه کاری هایی شده که صاحب نظران آن را از دو سیم به یک سیم ارتقا

داده اند .

برای دریافت اطلاعات بیشتر در رابطه با تنبور ادامه مطلب را کلیک کنید:


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  پنجشنبه یکم فروردین 1387ساعت 17:44  توسط سینا  |