پس از اسلام  نیز در کتبی همچون« رساله ابن خرداد، عروج المذهب مسعودی ،احصاء العلوم فارابی ، موسیقی الکبیر فارابی ، مفاتیح العلوم خوارزمی ،

 دانشنامه اعلایی ابن سینا ، مقاصد الالحان عبدالقادر مراغی » و کتب بیشمار

دیگر به تفضیل سخن آمده است.

فارابی معتقد است موسیقی سه نوع می باشد: اول نشاط انگیز ، دوم

 احساس انگیز ، سوم خیال انگیز و موسیقی کامل و برتر تؤام با کلام است.

وی در کتاب موسیقی کبیر از دو نوع تنبور نام می برد:

1.تنبور خراسانی                                 2.تنبور بغدادی

موسیقی تنبور موسیقی ویژه ای است ؛ فواصل ، وزن و چگونگی نواها  به

گونه ای است که ما را به این باور می رساند که موسیقی تنبور بازمانده

 موسیقی باستان ایران می باشد و تحقق در این امر می تواند در امر بررسی

 موسیقی قدیمی ایران و جهان یاری نماید.

انواع موسیقی تنبور :

1. کلام(حقانی) :کلامها (حقانی) قطعاتی هستند با اوزان فراخ که تعدادشان بالغ بر 72 مقام است.

اجرای کلام در هیچ محلی و در هیچ جمعی به جز جمع خانه مجاز نمی باشد.

        تعدادی مقامهای نوع اول: تنه میری ،  رژیان دالاهو ، بابا غوثی و ...

2. مجلسی: مقام های مجلسی که به برخی از آن مقامهای هوره گفته میشود.

        تعدادی مقامهای نوع دوم : سحری ، مجنونی ، سرطرز ، ساروخانی ، غریبی ، گل و دره و ...

3. مجازی: این نوع موسیقی از نظر مقام و مرتبه پایین تر از دو نوع بالا میباشد و از نظر قدمت

 نیز پس از کلام و مجلسی قرار دارد.

        تعدادی مقامهای نوع سوم:جلوشاهی ، خان امیری ، سوار سوار ، سماع و ...

      (برگرفته از پایان نامه استاد سید خلیل عالی نژاد )