بزن آن پرده اگر چند تو را سیم

                                      از این ساز گسسته

بزن این زخمه، اگر چند در این کاسه ی تنبور

                                                    نمانده ست صدایی

بزن این زخمه

                 بر آن سنگ

                              بر آن چوب

                                            بر آن عشق

                                                         که شاید

                                                                 بردم راه به جایی.

پرده دیگر مکن و زخمه به هنجار کهن زن

لانه ی جغد نگر،

               کاسه ی آن بربط سُغدی

                                        ز خموشی

نغمه سر کن که جهان

                          تشنه ی آواز تو بینم

 چشمم آن روز مبیناد

                         که خاموش

                                     درین ساز تو بینم

نغمه ی توست، بزن!

                    آنچه که ما زنده بدانیم

اگر این «پرده براُفتد»

                      من و تو نیز نمانیم،

                                            اگر چند بمانیم و

                                                               بگوییم همانیم!

***