ساز عشاق

تا سلامی دیگر خداحافظ

tanboori — Fri, 15 Aug 2008 18:47:18 GMT

این وبلاگ هم رفت تو دفتر خاطراتم

اما مگه میشه کسی که یه عمر وبلاگ نوشته دیگه ننویسه

وبلاگ جدیدم راه افتاد

www.javanan.parsiblog.com

هنوز کامل نشده اما نقصام رو کمتر میکنم.

دوستون دارم

انتخاب بهترین نظر از جانب شما

tanboori — Sat, 24 May 2008 19:13:09 GMT

سلام

بعد یه مدت که اتفاقای عجیبی تو زندگیم افتاد دوباره امشب تصمیم گرفتم این ساز عاشق

رو یه کوکی کنیم

دیدم نظرهای جالبی دادن اگر کمک کنید برنده انتخاب کنیم

از بین نظرات ۴ نظر برگزیده شدند

اگر خواستید کمک کنید عدد نظر رو تو نظرات بزنید:

۱.دوش در مهتاب دیدم مجلسی از دور مست طفل مست و پیر مست و مطرب و تنبور مست

۲.نمی دانم مجذوب کدامم ، خلیل یا تنبور، تنبور می آراید دلم را به یاد خلیل، یا خلیل می نوازد جانم را به یاد تنبور

۳. سینا که به گرگانج نوازد تنبور وز ساز خوشش شاد شود هر رنجور

آوازه ی او ز مرز گرگانج گذشت مشتاق زیارتش به مشهد ( مهجور )

۴.تنبور ینعنی عشق تنبور یعنی مشق تنبور یعنی بی خود شدن از خود تنبور یعنی ... نمیشه به نظر من هر کس تونست عشق رو توصیف کنه تنبور هم می تونه

یه سورپرایز

tanboori — Wed, 23 Apr 2008 20:19:28 GMT

هیئت تحریریه وبلاگ یه تصمیم جالب گرفته

یه مسابقه

هر کس زیباترین جمله را درمورد تنبور بگه یه کاست آیین مستان

سید خلیل عالی نژاد رو جایزه میگیره

هر چند از نظر مادی بی ارزش اما ارزش معنوی این اثر بیش از این حرفهاست

یاری کنید تا بتونیم بازم از این مسابقات خودمونی بگذاریم:

برای شرکت در مسابقه در قسمت نظرات جمله خودتون را با ایمیل خود بگذارید

یا علی

اولین دانلود وبلاگ برای شما:

tanboori — Thu, 17 Apr 2008 20:02:18 GMT

بزن آن پرده اگر چند تو را سیم

                                      از این ساز گسسته

بزن این زخمه، اگر چند در این کاسه ی تنبور

                                                    نمانده ست صدایی

بزن این زخمه

                 بر آن سنگ

                              بر آن چوب

                                            بر آن عشق

                                                         که شاید

                                                                بردم راه به جایی.

پرده دیگر مکن و زخمه به هنجار کهن زن

لانه ی جغد نگر،

               کاسه ی آن بربط سُغدی

                                        ز خموشی

نغمه سر کن که جهان

                          تشنه ی آواز تو بینم

چشمم آن روز مبیناد

                         که خاموش

                                     درین ساز تو بینم

نغمه ی توست، بزن!

                    آنچه که ما زنده بدانیم

اگر این «پرده براُفتد»

                      من و تو نیز نمانیم،

                                            اگر چند بمانیم و

                                                               بگوییم همانیم!

***

شعر از: محمدرضا شفیعی کدکنی

با صدای: محمدرضا و همایون شجریان

دانلود

تاریخچه تنبور

tanboori — Thu, 17 Apr 2008 19:57:18 GMT

هرچند نمی توان با دقت ويقين زمان اختراع اين ساز را تعيين کرد ، اما به صراحت می توان گفت که ساختن و نواختن تنبور به قرن ها پيش از ظهور اسلام بر می گردد به طوری محققين معتقدند که اکثر سازهای زهی ، از اين ساز کهن مشتق شده اند و « هلمهلتز » محقق آلمانی در اين زمينه می گويد: [پرده بندی تنبور ، پايه و اساس موسيقی ايرانی بوده که در زمان ساسانيان شکل گرفته و بی سبب نيست که اين ساز را پدر «تار» ناميده اند]
تنبور در زمان اشکانيان و ساسانيان از جايگاه رفيعی بر خوردار بود. به طوری که ابن خرداددررسالهاللهووالملاهیدربارهموسيقیعصرخسروپرويزمینويسد:[ايرانيان
معمولا عود را با نای و زنای را با طنبور و... می نواختند] و در فرهنگ دهخدا به نقل از کريستن سن ، سازهای زمان ساسانيان ، عود ، نای ، تنبور ، مزمار و چنگ معرفی شده اند و مسلما در زمان خسروپرويز ، تنبور بسيار مورد توجه بوده و تصاوير حک شده بر ديوار عمرا که نوعی تنبور در آن قابل تشخيص است نيز مبين اين ادعاست.

پس از پيدايش اسلام نيز ، اين ساز در زمره سازهای مورد تحقيق از سوی دانشمندان اسلامی و نيز مورد توجه شاعران بزرگی چون مولوی و منوچهری دامغانی بوده است.

بانگ گردش های چرخست اين که خلق می سرايندش به طنبور و به حلق
( مولوی )

به ياد شهريارم نوش گردان به بانگ چنگ و موسيقال و تنبور
( منوچهری دامغانی )

خنياگرانت فاخته و اندليب را                       بشکست نای در کف وطنبور درکنار
                                                                                              ( منوچهری دامغانی )
          هم اکنون تنبور را در بين اقوام مختلف آسيای ميانه و سرزمين های اسلامی با نام های «دومبرا» ، «چونگور» ، «تونبره» ، «تنبورا» ، «تامبور» و «تنبور» می توان يافت. اين ساز در شرق و غرب ايران به وفور و در نواحی شمال عراق و شهرهای مرزی ترکيه و ايران در حد کمتری با نام ها و شکل های مشابهی ديده می شود.
          تنبور رايج در منطقه غرب ايران و عراق ، تنبور تيسفونی ناميده می شود که دارای کاسه ای گلابی شکل ، دسته ای بلند و 12 تا 14 پرده می باشد و در مناطق مختلف استان کرمانشاهان از جمله شهر کرمانشاه ، کرند غرب ، گهواره ، صحنه ، ماهيدشت ، دينور و ... و برخی روستاهای همدان و اسدآباد و نهاوند رايج است.
          در حال حاضر تنبور در استان کرمانشاهان و مناطق کرد نشين ، ساز اساسی در تک نوازی و هم نوازی می باشد و می توان ادعا کرد که بدون اين ساز ، موسيقی عرفانی اين مناطق هيچ گاه معنای کاملی ندارد و همين امر چنان قداستی بدان بخشيده که در برخی مناطق بدون داشتن وضو آن را نمی نوازند و نوازندگان آن از گزيدگان قوم بوده و دارای ارزشی معنوی در بين مردم می باشند.

باحال

tanboori — Tue, 08 Apr 2008 23:26:54 GMT

اینم یه بکگراند(background) باحال برای طرفداران وبلاگ ساز عشاق

در ضمن لوگوی ما هم هست:

رو عکس کلیک کنی بزرگ میشه

تنبور

tanbooran — Tue, 08 Apr 2008 19:45:36 GMT

تنبور یکی از معدود سازهای باستانی است که قدمت آن به 6000 سال پیش

می رسد و در چهار رساله « درخت آسوریک ، دایرة المعارف بندهش ،

کارنامه اردشیر بابکان ، خسرو قبادیانی و دیدک» که از متون معتبر مربوط

به دوران پهلوی ایران باستان می باشد صراحتاَ به آن اشاره شده است.

پس از اسلام نیز در کتبی همچون« رساله ابن خرداد، عروج المذهب مسعودی ،احصاء العلوم فارابی ، موسیقی الکبیر فارابی ، مفاتیح العلوم خوارزمی ،

دانشنامه اعلایی ابن سینا ، مقاصد الالحان عبدالقادر مراغی » و کتب بیشمار

دیگر به تفضیل سخن آمده است.

فارابی معتقد است موسیقی سه نوع می باشد: اول نشاط انگیز ، دوم

احساس انگیز ، سوم خیال انگیز و موسیقی کامل و برتر تؤام با کلام است.

وی در کتاب موسیقی کبیر از دو نوع تنبور نام می برد:

1.تنبور خراسانی                                 2.تنبور بغدادی

موسیقی تنبور موسیقی ویژه ای است ؛ فواصل ، وزن و چگونگی نواها به

گونه ای است که ما را به این باور می رساند که موسیقی تنبور بازمانده

موسیقی باستان ایران می باشد و تحقق در این امر می تواند در امر بررسی

موسیقی قدیمی ایران و جهان یاری نماید.

انواع موسیقی تنبور :

1. کلام(حقانی) :کلامها (حقانی) قطعاتی هستند با اوزان فراخ که تعدادشان بالغ بر 72 مقام است.

اجرای کلام در هیچ محلی و در هیچ جمعی به جز جمع خانه مجاز نمی باشد.

        تعدادی مقامهای نوع اول: تنه میری ، رژیان دالاهو ، بابا غوثی و ...

2. مجلسی: مقام های مجلسی که به برخی از آن مقامهای هوره گفته میشود.

        تعدادی مقامهای نوع دوم : سحری ، مجنونی ، سرطرز ، ساروخانی ، غریبی ، گل و دره و ...

3. مجازی: این نوع موسیقی از نظر مقام و مرتبه پایین تر از دو نوع بالا میباشد و از نظر قدمت

نیز پس از کلام و مجلسی قرار دارد.

        تعدادی مقامهای نوع سوم:جلوشاهی ، خان امیری ، سوار سوار ، سماع و ...

      (برگرفته از پایان نامه استاد سید خلیل عالی نژاد )

علی رضایی

زندگینامه زنده یاد استاد امیر حیاتی

tanboori — Fri, 04 Apr 2008 19:58:18 GMT

بانگ گردشهای چرخ است اینکه خلق

می سرایندش به تنبور و به حلق

(( مولوی ))

استاد امیر حیاتی(۱۳۸۴ - ۱۳۰۰)

متولد 1300 درصحنه و فرزند علی قلی حیاتی است.ایشان یکی از پرآوازه ترین نوازندگان تنبور و یکی از نامدارترین مداحان حضرت علی است.نواختن تنبور را از 12 سالگی نزد پدرخودآغاز نمود و سپس در خدمت سید نصرالدین جیحون آبادی مدت چندین سال به تکمیل آموخته های خود پرداخت.شخصیت او در عین سادگی،آمیزه ای از عشق و شور و جنون است و همین ویژگی ها باعث تفاوت عمده ی شیوه ی او در نواختن تنبور و خواندن آواز،در مقایسه با دیگراستادان تنبور شده است.

همین شوریدگی بود که باعث شد در جوانی 14 مرتبه به زیارت نجف اشرف برود.خاطرات او از این دوران بس شگفت و به یادماندنی است.پس از این دوران،بنا به تقاضای دوستانش به تهران آمد و اکنون ده ها سال است که در این شهر اقامت گزیده است.او با وجود اقامت طولانی در تهران و دوری از مراکز اصلی رواج موسیقی و مقام های تنبور،توانسته است نه تنها ارتباط عمیق خود را با موسیقی و مقام های زادگاهش حفظ نماید،بلکه بر بستر ذوق،ظرافت و شوریدگی خویش،شیوه ای منحصر به فرد را در اجراهای مقام های باستانی و حقانی تنبور از خود به یادگار گذارد.

بسیاری از نوازندگان برجسته ی تنبور،مستقیم یا غیر مستقیم از تجارب او بهره جسته اند.در سال 1339 به دعوت مسولان وقت رادیو ایران،آهنگ ماندگار"علی گویم،علی جویم"و چند آهنگ دیگر را اجرا و ضبط نمود.پخش اجراهای ایشان از رادیو،عامل مهمی در شناساندن تنبور به علاقه مندان خارج از منطقه ی کرمانشاهان بود.

شیوه ی نوازندگی و خوانندگی امیر حیاتی تا حد زیادی با استادان دیگر تنبور متفاوت است.وی شیوه و پنجه ای سحرانگیز دارد.روش"مضراب کاری"او نیز با استادان دیگر تنبور متفاوت است.زمانبندی میان جمله های موسیقی،مکث ها،تلفیق شعر و موسیقی و طمانینه ی خاصی که در اجراهای او وجود دارد،مخصوصا صدای ویژه ای که او از تنبور بیرون می آورد،از او یک استاد صاحب سبک و منحصر به فرد ساخته است.

تنبور خاص او که به "نداء الحق" موسوم است،کاسه ی طنینی به مراتب بزرگ تر از سایر تنبورها دارد.امیر حیاتی در سرودن شعرهای کردی و فارسی نیز بسیار صاحب ذوق است.

((برگرفته از وبلاگ تنبور شمس ))

استاد علی رضایی

tanboori — Wed, 26 Mar 2008 20:59:18 GMT

مردی متین

خوش تیپ

یه کم شیطون

مهربون

عاشق ساز

اولین استاد من

مدیر و صاحب سفره خانه سنتی درویش شهر گرگان

یکی از اعضا گروه اشراق:

در کل یه تیکه ماه

مقام های تنبور

tanboori — Fri, 21 Mar 2008 15:31:18 GMT

در پایین تعدادی از مقامهای تنبور به همراه عکسی از اساتید تنبور آمده است :

جلو شاهی

جلوشاهی از مقام های کهن تنبور است که از نشاط و جذبه خاصی برخوردار است . این مقام در اعیاد بزرگ مذهبی و یا در وقت استقبال از بزرگان و مقامات ظاهری با سرنا و دهل و در پیشواز از بزرگان معنوی یعنی پیران و پیشوایان طریقت و حقیقت با تنبور و دف اجرا می گردد.

بایه بایه

بایه بایه از مقام های قدیمی تنبور است که از حال و هوای شادی برخوردار است .این آهنگ در مراسم و اعیاد ملی و مذهبی با تنبور و یا سرنا اجرا می گردد.

قطار

قطار از مقام های آوازی بسیار کهن است که از حالتی حماسی و عاشقانه برخوردار است . خواننده ی این مقام گاه بدون همراهی تنبور و گاه همراه تنبور این مقام را اجرا می نماید و طی آن اشعاری عاشقانه و یا حماسی که گاهی از چاشنی پند و عبرت نیز برخوردار است را زمزمه می نماید .

سوار سوار

از مقام های باستانی است که حالات مختلف صدای پای اسب را تداعی می کند . در آغاز با ریتمی کند موسوم به دو نعل و سپس مقداری تندتر موسوم به سه نعل و بعد چهار نعل و تاخت و نشیب و فراز و در آخر کند می شود که گویی اسب از حرکت می ایستد .

سحری

سحری یکی از مقام های بسیار ارزشمند و دلنشین باستانی تنبور است که با آواز همراه با تنبور و یا سرنا به همراهی دهل اجرا می شود . تنبور نوازان در مجالس و محافل اذکار روحانی که طی آن شب به صبح می انجامد طلوعی دیگر را نوید داده و اشعار امید بخشی که سراپا وجد و نشاط ایجاد می کند را به گوش مستمعین می رسانند و در اعیاد ملی و مذهبی نیز سرنا و دهل نوازان بر فراز بام های خود همین مقام را در وقت سحر می نوازند .

سماع نوع اول ( سملی )

این مقام از انواع سماع است که علاوه بر حالت نشاط و شور از وقار خاصی نیز برخوردار است . این مقام را در مراسم ذکر روحانی بگاه وقوع حالات جذبه و غلبه ی شوق با تنبور و دف و یا در مراسم جشن و سرور و اعیاد ملی با سرنا و دهل و ساز های دیگر از جمله دوزله- دایره و یا موکش می نوازند .

سماع نوع دوم ( سه جاران )

مقام سماع سه جاران یکی از زیبا ترین و غنی ترین مقام های موسیقی قدیم کردی است که بیشتر در اعیاد ملی و مذهبی با سرنا و دهل و در مراسم آئینی اهل حق با تنبور اجرا می گردد و حقیقتا اندکی ماند به آن آوازها .

سماع نوع سوم ( بال و شان )

بال و شان به معنی دست افشان است . این مقام از آنهگ و ریتمی بسیار جذاب و زیبا و ظریف برخوردار است . این مقام از مهمترین مقام های سماع در موسیقی باستانی و عرفانی تنبور است .

گل و خار

این مقام از مقام های برجسته ی باستانی و مخصوص تنبور است که از ریتمی بسیار باشکوه و آهنگی غنی برخوردار است . شاید در گذشته های دور شعر این آهنگ مخصوص مناظره ی گل و خار بوده است که به مرور زمان استفاده از دیگر اشعار کردی نیز برای اجرای آن رایج گردیده است . ریتم این مقام سه ضربی لنگ است که ضرب اول فراختر از دو ضرب بعدی است یعنی در هفت چنگ موجود در میزان سه تای آن در ضرب اول و دوتای آن در ضرب دوم و دو تای دیگر در ضرب سوم نهفته است . این ریتم را در موسیقی کردی سه پا می نامند .

**********************************************************

استاد امیر حیاتی

******************************************************

سید خلیل عالی نژاد